Rekabet Kurulu’nun intifalara ilişkin kararlarından sonra, dağıtım şirketleri hükmedilecek cezaları göze alamayınca, kararlara uygun davranacakları yönünde hareket etmeye başladılar. Ancak bu seferde karşı atağa geçerek, intifası bitecek olan istasyonlardan, kalan sürelerin bedellerini ve diğer ödemeleri geri istemeye başladılar. Dağıtım şirketleri bayilerin önüne iki seçenek koydular. 1-Eski sözleşmeleri sonlandırarak yeniden beş yıllık sözleşme yapmak 2-Yapılan tüm ödemeleri geri iade etmek

Dağıtım şirketiyle 12.03.2010 tarihine kadar uzlaşan, yeniden sözleşme yapan ve kalan bedelleri de teminat altına alanların dışındaki tüm bayilere 12.03.2010 tarihine kadar dava açılacağı kuvvetle muhtemel bir şey. Açılacak davanın adı da sebepsiz zenginleşmeden doğan bedellerin geri iadesi. Nedir bu sebepsiz zenginleşme.

Borçlar Kanununun 61-66. maddeleri arasında düzenlenen sebepsiz zenginleşmeden doğan dava, haklı bir sebep olmaksızın başkasının zararına zenginleşen kimseden zenginleşilen şeyin iadesi için açılan davadır.

Sebepsiz zenginleşme davasının açılabilmesi için 4 şart bulunmalıdır:

1-Zenginleşme: Sebepsiz zenginleşenin (bayi) malvarlığında bir çoğalma olmalıdır. Örneğin para, makina, diğer yardımlar vs.

2-Fakirleşme: Zenginleşenin aksine diğer tarafın (dağıtıcının) malvarlığının azalması gerekir.

3-İlliyet bağı: Bir tarafın fakirleşmesi ile diğer tarafın zenginleşmesi arasında bir bağ olmalıdır. Yani taraflar arasındaki sözleşme gibi.

4-Haklı bir sebebin bulunmaması: Taraflar arasındaki bu bağdan dolayı bir tarafın malvarlığının artması ve diğer tarafın azalması her zaman iade etmeyi zorunlu kılmaz. Bu artma ve azalmanın haklı bir sebebe dayanmaması gerekir.

Haklı sebebin ne olduğu hukukçular arasında tam bir fikre bağlanmamış ve tüm sebepsiz zenginleşme hallerini kapsayan haklı sebeplerin neler olduğu tam olarak tarif edilmemiştir. Haklı sebep, verilen şeyin borç olup olmamasına, hukuki sebebin gerçekleşip gerçekleşmemesine, hukuki sebebin ortadan kalkıp kalkmamasına göre tayin edilebilecektir. Örneğin 62. maddeye göre borçlu olmadığı bir şeyi (yani sözleşmeye dayalı olmayan ve fakat açıktan verilen bir bedeli) kendi isteği ile veren dağıtıcı hataen kendisini borçlu sanıp verdiğini ispat etmedikçe verdiğini geri isteyemeyecektir. Ancak taraflar arasındaki sözleşmelerde her iki tarafa borç yüklenip bir taraf bu sözleşmeye dayalı (örneğin intifa bedeli) ödemişse bunun iadesi mümkün olacaktır. Yani gelecekteki bir amaca (15 yıllık intifaya) bağlı olarak ödemede bulunulmuş ve fakat bu amaç gerçekleşmemişse bunun da iadesi gerekecektir.

Ancak iade borcu her zaman oluşmamaktadır. Zenginleşen kimse (bayi), haklı bir sebep olmaksızın edindiği şeyi (kalan intifa bedelini) geri isteme anında elinden çıkarmış bulunuyorsa, bu suretle geri istema zamanında malvarlığında artık bir çoğalma mevcut değilse, bir iade borcu yoktur. Ancak malvarlığından çıkan şey yerine başka bir değer malvarlığına girmişse (örneğin intifa bedeliyle arsa, makina vs. almışsa) bu halde yine iade borcu doğacaktır. Bütün bu hallerin nelerden ibaret olacağını burada saymak mümkün olmayıp olayın ve davanın durumuna göre belirlenecek ve ona göre savunma yapılacaktır.

Yine zenginleşen (bayi), iade halinde, zenginleşmeye sebep olan şey için yaptığı zorunlu ve yararlı giderleri de iade borcundan düşebilecektir.

Haklı bir sebebe dayanmadan zenginleşen kimse kötüniyetli ise, iade borcu zenginleşme miktarının tamamını kapsar. Buradaki kötüniyet, zenginleşen (bayi) geri verme borcunu biliyorsa ve fakat kötüniyetle elinden çıkartmışsa, iade yükümlülüğü vardır. İntifa bedelinde böyle bir kötüniyetten bahsedilemezse de, diğer yatırımlarda (ariyet verilen mallar gibi) iade borcu bilinebilir.

Sebepsiz zenginleşmeden doğan davalar, zarar görenin (dağıtıcının) verdiğini istemeye hakkı olduğunu öğrendiği tarihten başlayarak bir yıl ve her halde bu hakkın doğduğu tarihten itibaren en fazla on yıl içinde açılmalıdır.