Bildiğiniz gibi Rekabet Hukukunun bizatihi varlık sebebi, teşebbüslerin sözleşme serbestîsine müdahaledir. Bu sözleşmeler (esasen anlaşmalar kavramıdır) ister yatay, ister dikey anlaşmalar şeklinde bağlansın, rekabeti kısıtlayıcı bir hüküm ya da sonuç içerdiği ölçüde rekabet hukuku kapsamında müdahaleye konu olacaktır. Özellikle sonuç rekabetin gereğinden fazla kısıtlanmasına yol açmakta ise, bu durumda tarafların iradeleri fazla bir önem arz etmez. Yani tarafların rekabeti kısıtlayıcı anlaşmayı karşılıklı rızaya dayanarak kaleme almaları cezanın takdirinde (ve çok büyük ihtimalle cezayı artıracak nitelikte) bir sonuç doğuracaktır. Buradan yola çıkacak olursak: Rekabet Kurulu, mehaz mevzuat ve uygulamalarla da genel kabul görmüş şekliyle, münhasır alım yükümlülüğü içeren dikey anlaşmaların 5 yıldan uzun süreli olmalarını yasaklayan bir Tebliğ çıkarmıştır. Dolayısıyla bunun anlamı, 5 yıldan uzun süreli rekabet etmeme yükümlülüklerinin, dikey anlaşmaların yol açtığı olumlu sonuçları (etkinlik artışları vb.) bertaraf edecek derecede rekabeti kısıtlayıcı etki gösterdiğinin genel bir kabul olduğudur. Bu nedenle, 5 yıldan uzun süreli rekabet etmeme yükümlülüğü içeren bir anlaşmanın (ki akaryakıt bayilik anlaşmaları bu şekildedir) tarafların rızasıyla dahi olsa 5 yıldan uzun süreli olarak düzenlenmemeleri asıldır. Bunun tek istisnası bahsettiğiniz bireysel muafiyet müessesidir –ki bu muafiyet nasıl verilebileceğine ilişkin koşullar, Kanun’un 5. maddesinde açıkça sayılmıştır.